Nędzarz bez nóg, do wózka na żmudne rozpędy

Przytwierdzony, jak zielsko do ruchomej grzędy,

Zgroza bladych przechodniów i ulic zakała, 

Obsługując starannie brzemię swego ciała,

Kręci korbę, jak gdyby na lirze w czas słoty

Wygrywał swoje skoczne ku niebu turkoty -

I nad brzegiem urwistym tęczowych rynsztoków

Toczy się wraz z odbiciem zmydlonych obłoków,

Toczy się bałamutnie do dziewki z podwórza,

Do przystani stóp bosych - i ducha wynurza 

Z łachmanów i wyciąga paździory swych dłoni

Ku jej zębom śnieżystym i tak mówi do niej

"Kocham strzęp twojej błotem zbryzganej spódnicy, 

Kocham głośny twój oddech ! Na całej ulicy

Ty jedynie mym ustom bywasz tak potrzebna! 

Wiem, że moja tęsknota, niby szkapa źrebna, 

Wlekąc mię, wyda na świat płód nowych udręczeń. 

W tym mój tryumf, że jestem niestrudzony klęczeń 

Twej krasy! Kochajże mnie! Nuże do pieszczoty! 

Potwór błaga cię o nią! Przyjm moje zaloty!

Wnijdź naga i bezwstydna w mej nędzy bezdomność 

I tak pieść, by wargami pożreć mą ułomność! "



          Ona mu się broni, 

          A on mówi do niej

"Wszak musi ktoś pokochać to, co już się stało ?

I ten wózek męczeński i korbę zbolałą,

I żądzę w resztkach cielska, jak w zgliszczach, poczętą, 

I ten ochłap człowieka, co chce być przynętą!

Odsłoń czar w mej brzydocie! Znijdź z wyżyn do karła! 

Bądź posłuszna mym dłoniom, jak ślepa lub zmarła! 

Zdołam być nieodparty, jako grzech i zguba,

I potrafię wysiłkiem zmyślnego kadłuba 

Zdobyć się na pieszczoty słodkie, jak czereśnie, 

Których dotąd nikt nigdy nie oglądał we śnie!"



          Ona mu się broni, 

          A on mówi do niej

"Małoż ci pół człowieka, by stał się twym skarbem? 

Chcę być drogą ci raną, wiernym tobie garbem! 

Czyż próżni, którą nóg mych nieobecność tworzy, 

Nie zapełni ból, miłość ni jęk mych bezdroży? 

Śmiech mię bierze! O, gdybym ziemię nieobjętą 

Mógł uderzyć raz w życiu zdrową, silną piętą

I widzieć, jak zdeptana pod stopą wygląda!

Śpieszno mi w nieskończoność! Wiem, że mnie pożąda 

I bez wstrętu spożyje me łachy i żale.

Są gdzieś dłonie mi chętne i usta - korale,

Co od głów się przesuną w pieszczocie ochoczej 

Aż do stóp, których nie ma! Niech wóz się potoczy 

Na przełaj - tam, gdzie właśnie ode mnie z daleka 

Ktokolwiek, zwierz lub robak, na mą miłość czeka"



          Ona mu się broni,

          A on w zaświat stroni,

Ona go swoim czarem do bólu zachęca, 

A on patrzy, nie patrząc, i korbę pokręca

I odjeżdża - odjeżdża - gdziekolwiek - pośpiesznie, 

Turkocząc i furkocząc niezgrabnie i śmiesznie, 

Odjeżdża, kalekując, w poszukiwań znoje,

W kraje przygód miłosnych, w wieczne niepokoje.


Wrócił żołnierz na wiosnę z wojennej wyprawy, 

Ale bardzo niemrawy i bardzo koślawy.



Kula go tak schłostała po nogach i bokach,

Że nie mógł iść inaczej, jak tylko w poskokach. 



Stał się smutku wesołkiem, skoczkiem swej niedoli, 

Śmieszył ludzi tym bólem, co tak skacząc, boli. 



Śmieszył skargi hołubcem i żalu wyrwasem

I żmudnego cierpienia nagłym wywijasem.



Zwlókł się do swej chałupy : "Idź precz popod płoty, 

Niepotrzebny nam skoczek w polu do roboty!"



Pobiegł do swego kuma, co w kościele dzwonił, 

Lecz ten nie chciał go poznać i kijem postronił. 



Podreptał do kochanki, a ta się zaśmiała 

Ramionami, biodrami, wszystką mocą ciała!



"Z takim w łożu drygałą mam tańczyć do śmierci? 

Ciała ledwo ćwierć miary, a skoków - trzy ćwierci! 



Ani myślę ci dotrwać w takim niedopląsie!

Ani myślę wargami sypiać na twym wąsie! 



Zanadtoś mi wyskoczny do nieba na przełaj! 

Idźże sobie gdziekolwiek i nie klnij i nie łaj!" 



Więc poszedł do figury, co stała przy drodze: 

"Chryste, na wskroś sosnowy, a zamyśl się srodze! 



Nie wiem, czyja cię ręka ciosała wyśmiewna, 

Lecz to wiem, że skąpiła urody i drewna.



Masz kalekie kolana i kalekie nogi,

Pewno skaczesz, miast chodzić, unikając drogi? 



Taki z ciebie chudzina, takie nic z obłoków,

Że mi będziesz dobranym towarzyszem skoków." 



Chrystus, słysząc te słowa, zsunął się na ziemię, 

Ów, co Boga wyciosał, bity bywał w ciemię! 



Obie ręce miał lewe, obie nogi - prawe, 

Sosnowymi stopami podziurawił trawę.



"Marna ze mnie sośnina, lecz piechur nie marny, 

Przejdę wieczność piechtami, chociażem niezdarny. 



Pójdziemy nierozłącznie, bo wspólna nam droga, 

Będzie nieco człowieka, będzie nieco Boga. 



Podzielimy się męką - podzielnać jest męka! -

Wszak ta sama nas ludzka skoślawiła ręka.



Tobie trocha śmieszności, mnie śmieszności trocha, 

Kto się pierwszy - zaśmieje - ten pierwszy pokocha. 



Ty podeprzesz mię ciałem, ja ciebie sośniną;

A co ma się nam zdarzyć, niech się zdarzy ino!" 



I wzięli się za ręce i poszli niezwłocznie, 

Wadząc nogą o nogę śmiesznie i poskocznie.



I szli godzin wieczystych nie wiadomo ile, 

Gdzież bo owe zegary, co wybrzmią te chwile? 



Mijały dnie i noce, którym mijać chce się,

I mijało bezpole, bezkrzewie, bezlesie.

 

I nastała wichura i ciemność bez końca

I straszna nieobecność wszelakiego słońca. 



Kto tam z nocy na północ w burzę i zawieję 

Tak bardzo człowieczeje i tak bożyścieje? 



To dwa boże kulawce, dwa rzewne cudaki 

Kuleją byle jako w świat nie byle jaki! 



Jeden idzie w weselu, drugi w bezżałobie, 

A obydwaj nawzajem zakochani w sobie. 



Kulał Bóg, kulał człowiek, a żaden - za mało, 

Nikt się nigdy nie dowie, co w nich tak kulało? 



Skakali jako trzeba i jako nie trzeba,

Aż wreszcie doskoczyli do samego nieba!