Ilustracje : Karolina Bojakowska 



Bolesław Leśmian

Wyszło Z Boru Ślepawe, Zjesieniałe Zmrocze...





Wyszło z boru ślepawe, zjesieniałe zmrocze, 

Spłodzone samo przez się w sennej bezzadumie. 

Nieoswojone z niebem patrzy w podobłocze 

I węszy świat, którego nie zna, nie rozumie.



Swym cielskiem kostropatym kąpie się w kałuży, 

Co nęci, jak ożywczych jadów pełna misa, 

Czołgliwymi mackami krew z kwiatów wysysa 

I ciekliną swych mętów po ziemi się smuży.



Zwierzę, co trwać nie zdoła zbyt długo na świecie, 

Bo wszystko wokół tchnieniem zatruwa i gasi,

Lecz gdy ty białą dłonią głaszczesz je po grzbiecie, 

Ono, mrucząc, do stóp twych korzy się i łasi.


Zapłoniona czereśnia, przez wróble opita, 

Skrzy bieliście ku słońcu odziobaną pestę. 

Korę, sokiem nabrzmiałą, żuk drasnął i przez tę 

Drobną skazę żywicy płowa kropla świta. 

  

Jeszcze pod zlewą rosy obfitej niezwykle 

Kwiat się wątły ugina i ziemi dosięga, 

I młodych jeszcze mrówek cwałująca wstęga, 

Zachowując kształt w biegu, różowieje nikle. 

  

Jakaż radość bezbronna i z jakąż łez siłą 

Wzbiera we mnie i serce obnaża na światy, 

Gdy zaoczę tej nocy narodzone kwiaty 

W miejscu, gdzie jeszcze wczoraj tych kwiatów nie było!